Od zakończenia 24h Le Mans już trochę minęło, ale myślę, że nie jest to przeszkoda by pokusić się o krótką analizę tego wyścigu, głównie pod kątem tempa AF Corse i Roberta Kubicy.
Siódme miejsce, po ubiegłorocznym zwycięstwie, na pewno jest dla nas i kierowców zespołu niedosytem. Ale, tak jak powiedział Robert, nie zawsze można wygrywać.
Zwłaszcza, że warunki do tego wygrywania w tym roku były mocno średnie. Przede wszystkim działo się tak za sprawą tempa Ferrari. Auta z Maranello “nie błyszczały” w kwalifikacjach.
W wyścigu tempo Ferrari było lepsze niż w czasówce, czym był zaskoczony sam Robert, ale i tak daleko było mu do optymalnego.
Najlepszy czas Ferrari w wyścigu był sekundę gorszy od najlepszego czasu rywalizacji. Znacznie szybsze były Toyoty, Cadillaki i BMW. W przypadku AF Corse było to aż 1,3 sekundy…
Tegoroczne 24h Le Mans było bardzo czystym wyścigiem. Aż 352 z 382 okrążeń zostało przejechanych bez choćby żółtej flagi. Widać to dobrze na danych:
To sprawiło, że bardzo mało zależało w tym wyścigu od szczęścia czy nawet strategii. A jeżeli tak, to liczyło się tempo. I gdy na 352 okrążeniach tracisz po 1,3 sekundy to trudno spodziewać się dobrego wyniku.
W AF Corse #83 najlepszy czas wyścigu uzyskał Robert Kubica, który jednak przejechał znacznie mniej okrażeń niż przed rokiem (od czasu jazdy Yifeia Ye poniżej trzeba odjąć 3:39 – za późno zrobiłem screena).
AF Corse podczas swoich stintów przejeżdżało zazwyczaj 12 okrążeń, a strategia była zmieniana niewiele razy. Przeciętny pit-stop zespołu Roberta Kubicy trwał około 1:16, a średnia to 1:19. Najkrótszy pit-stop trwał 53 sekundy (tankowanie na koniec), a wcześniej 1:09. Najdłuższy pit-stop trwał 1:49. Na karze przejazdu przez boksy w tym momencie AF Corse #83 straciło 34 sekundy. Tak przedstawia się zestawienie pit-stpów zespołu:
Jeżeli chodzi o prędkości maksymalne to tu Ferrari akurat radziło sobie dobrze, mając wszystkie trzy auta w pierwszej szóstce.
Rozszerzony skrót wyścigu obejrzycie poniżej:
