To nie jest kolejna biografia kierowcy. To opowieść o tym, jak Bernie Ecclestone zmienił amatorskie wyścigi w globalne imperium warte miliardy dolarów.
Zamów książkę „Szybkie pieniądze” na LaBotiga.pl: https://bit.ly/powrotroberta-pieniadzef1
– wysyłka od ręki
– atrakcyjne pakiety z kalendarzem fana F1 Mikołaja Sokoła, innymi książkami i gadżetami dla fanów F1
– przy zakupie pięciu produktów Wydawnictwa SQN najtańszy kupisz za 1 zł
Autorzy książki “Szybkie pieniądze”, mający dostęp do najważniejszych postaci w padoku, odsłaniają kulisy wojen politycznych, tajnych układów zawieranych w hotelowych barach i skomplikowanych machinacji finansowych, które pozwalały unikać płacenia podatków na gigantyczną skalę. W książce „Szybkie pieniądze”, która właśnie trafia do księgarni w całej Polsce, przeczytacie o tym, jak naprawdę wyglądała „wojna FISA-FOCA”, dlaczego Max Mosley musiał odejść w atmosferze skandalu i w jaki sposób Liberty Media przejęła władzę nad F1.
Formuła 1 to nie tylko najszybsze samochody świata. To także twarda gra o miliardy dolarów, w której każdy błąd kosztuje fortunę. Ta książka zabierze cię tam, gdzie nie docierają kamery telewizyjne. Przeczytasz o kulisach świata, w którym kierownica bolidu jest warta 75 tysięcy dolarów, budowa toru może kosztować 400 milionów dolarów, a zysk jest jedyną miarą sukcesu.
Poznaj Berniego Ecclestone’a, legendę F1, który zmienił ten sport z amatorskich wyścigów w globalne imperium. Odkryj największe skandale – od tajnych spotkań w hotelowych lobby po rekordowe kary finansowe i walki o władzę, które zmieniały losy królowej motorsportu. Przenieś się do początków, gdy o milionowych kontraktach decydował uścisk dłoni, a legendy pokroju Enzo Ferrariego walczyły o duszę tego sportu.
Wejdź do padoku. Poczuj te emocje. Zobacz, jak rodziła się historia, którą dziś śledzą miliony. To opowieść o blichtrze Monako, ale i o mrocznych interesach na tyłach garaży. Poczuj zapach spalonej gumy, luksusowych perfum i… wielkich pieniędzy. Zrozum, ile kosztuje zwycięstwo i dlaczego zespoły wydają setki milionów rocznie, by zyskać na torze ułamki sekund.
Fragment książki
W końcu jednak Benetton przesadził. Wydarzyło się to 31 lipca, podczas Grand Prix Niemiec na torze Hockenheim. Gdy na 15. okrążeniu Verstappen zjechał na swój jedyny pit stop, wąż maszyny tankującej nie został dokładnie połączony z wlewem do zbiornika w samochodzie, przez co trzy litry paliwa opryskały cały samochód i mechaników. Przez kilka sekund nic się nie wydarzyło, jednak w końcu rozgrzane tarcze hamulcowe spowodowały zapłon paliwa. Verstappen tkwił w kokpicie, zapięty pasami, z kierownicą na swoim miejscu i lekko uniesionym wizjerem. Bolid stanął w kuli ognia.
Firma Intertechnique, producent maszyny tankującej, przeprowadziła własne dochodzenie, po którym FIA wydała oficjalny komunikat. Stwierdzała w nim, że rozlanie się paliwa było spowodowane „niezamknięciem się zaworu”. […] Autorzy raportu wnioskowali: „Uważamy, że ciało obce dostało się aż do zaworu, ponieważ celowo wymontowany został filtr, którego zadaniem było zapobieganie takim zdarzeniom”.
Ten sam filtr ograniczał jednak przepływ paliwa. Jego usunięcie zwiększało go szacunkowo o 12,5 procent, co przy trwającym 8 sekund pit stopie dawało sekundę oszczędności. Takie różnice potrafią zadecydować o zwycięstwie lub porażce.
Gdy 7 września 1994 roku doszło do posiedzenia Światowej Rady Sportów Motorowych (WMSC), stawką były przyszłość Benettona, nadzieje Schumachera na tytuł oraz marzenia Ecclestone’a o bogactwie. Wykluczenie Benettona byłoby katastrofą dla F1, i to nie tylko pod kątem wpływu na widownię w Niemczech. […] Formuła 1 desperacko potrzebowała nowej gwiazdy, a największy potencjał miał właśnie Schumacher.
Benettona reprezentował George Carman, jeden z budzących największy postrach prawników, uprawniony do reprezentowania klientów na najwyższym szczeblu angielskiego sądownictwa. […] Carman tani nie był – Benetton musiał mu rzekomo zapłacić 50 tysięcy dolarów. Klienci nie płacą tak dużych pieniędzy, żeby bez walki przyznać się do winy – zmiana strategii Benettona w ostatniej chwili wydaje się zatem jeszcze bardziej zaskakująca. […] Na tym cała sprawa by się zakończyła, gdyby nie niesamowity zbieg okoliczności.
Dominic Carman [syn prawnika] opowiadał, że wieczorem, dzień przed przesłuchaniem, jego ojciec udał się na spotkanie z Mosleyem i Ecclestone’em, które odbyło się w barze paryskiego Hotel de Crillon, tuż obok siedziby FIA przy historycznym Place de la Concorde. Mosley odgrywał w tej sprawie rolę sędziego, Ecclestone był odpowiednikiem ławnika, a Carman prawnikiem reprezentującym oskarżonego.
Dominic dodał: „Jeżeli porównać to z angielskim sądem, z typową procedurą, no to raczej nie spotyka się sytuacji, w której prawnik reprezentujący jedną ze stron umawia się na drinka z sędzią i rozmawiają o sprawie, która ma być procedowana nazajutrz. […] FIA nie jest konwencjonalnym sądem, federacja ustala własne zasady”.
Pan Mosley powiedział panu Carmanowi, że jego zdaniem najlepiej będzie sprawy filtra nie komplikować i nie próbować przenosić winy na pracowników FIA.
Gdy zapytaliśmy Ecclestone’a o powyższe wyznanie Mosleya, on je potwierdził: „Powiedziałem mu [Carmanowi]: »To nie jest proces karny, nie ma ławy przysięgłych ani nic takiego. Będzie tam Max, który z pewnością chętnie wysłucha sensownej argumentacji, jeśli mu ją przedstawisz. Takie są fakty. Twoim zadaniem będzie przekonać Światową Radę, czyli coś na kształt ławy przysięgłych. Musisz sprawić, by oni skłonili się do twojej wersji wydarzeń, a nie do tego, co chciałby Max«”.
Carman zastosował się do wszystkich tych rad i nakłonił Benettona, by zespół przyznał się do winy, przedstawiając wersję, w ramach której filtr zostaje wymontowany przez młodszego mechanika, a kierownictwo zespołu nic na ten temat nie wie. Carman zrobił swoje i został za to nagrodzony, ponieważ Benettonowi włos z głowy nie spadł.
Książkę znajdziecie na: https://bit.ly/powrotroberta-pieniadzef1
Materiał partnera
